Maand: oktober 2003

11 juli 2000

Een verhaaltje uit de oude doos (lang leve de back-up) van 11 juli 2000 Tja, daar sta je dan in Zandvoort…… Met je grote mond dat je een tongpiercing wil…

Ok, ik ben al 6 keer naar het toilet geweest, maar ik geloof dat ik weer moet. Ok, effe doorzetten nu.

Dan vergeet je ook gewoon van de zenuwen te vragen: “quanta kosta dat dan wel niet?” Dan ga je zitten in een soort stoel waarvan lijkt dattie zo uit een vliegtuig komt, er zit zelfs een asbakje in. Of is dat om in te spugen als je moet overgeven?? Hmm… Wat????? Moet die staaf in mijn tong??? Da’s wel groot he? Oh… dus dat moet… Ondertussen staan mijn “begeleidsters” nog nerveuzer dan ik achter het gordijntje. “Ja volgens mij gaat het nu gebeuren hoor…oh nee… ik hoor d’r nog praten” Nou… daar gaan we dan. Ik weet dat ik nog even moet blijven zitten nadien, want om een of andere reden ben ik sinds een gevalletje “bevangen door de warmte” een stukje voorzichtiger geworden.

Nah… is dat nou alles? Ok, dan gaan we nu wat drinken… doe maar Spa blauw met veel ijs. Ok, ik ben gewaarschuwd voor de volgende dag, die schijnt het rotst te zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Ondertussen constateren mijn vriendinnen na een uur of 2 dat ik nog steeds teveel commentaar op alles en iedereen heb, en dat het dus echt wel goed met me moet gaan, ondanks dat ik ze daar al 6 keer van verzekerd heb. En nee,ik klink niet als Daffy Duck…. Ok, tijd om te relaxen, ik heb tenslotte vakantie!! En een mooie reactie per e-mail op 12 juli 2000: Terwijl mijn hersens langzaam op gang komen, druk ik op de knop voor mijn mail te lezen. Een bericht met de titel AUW trekt mijn aandacht, en ik open het.

Mijn slaperigheid verdwijnt langzaam als ik 2 regels verder ben. Door de inhoud van het bericht voel ik langzaam een vreemd gevoel in mijn buik kriebelen.. Het idee dat iemand vrijwillig in een vliegtuigstoel gaat zitten, om er vervolgens verminkt weer uit te komen lijkt mij hoogstonwaarschijnlijk. Toch bekruipt mij langzaam het gevoel dat dit duidelijk in het bericht wordt vermeld. Terwijl mij tot in redelijk detail wordt uitgelegd dat er met hele buizen enzo gewerkt wordt, en mijn maag steeds verder opspeelt, kom ik aan het eind van het mailtje en denk: Gelukkig, het was een tekenfilm, het gaat immers over Daffy Duck. Toch houd ik dat ombestemde gevoel dat er iets niet klopt…

Laten we dat maar houden op het tijdstip van het lezen van dit bericht. Langzaam laat ik mij achterover zakken in mijn (on)comfortabele burostoel, en neem nog een slok koffie. Plotseling dringt de waarheid tot me door: Esther heeft inderdaad vrijwillig een ijzeren staaf in haar mond laten plaatsen. Er rest mij nog maar een gedachte: Auw… Mike….